ÜRKEK BİR TEBESSÜM

Öyle anlatılır gibi değildi halin
Hatırladığım
Kalabalıktı
İnsan izdihamı içinde kaybolmuş yüzler vardı
Kimi kahkahalar atıyordu
Kimi neşesizdi
Kimi meraklı
Kimi ise yorgun
Sen ise ürkektin
O kalabalıkta ne aradığını merak edeceğim kadar ürkek
O kalabalıkta titreyeceğin kadar ürkek
Parlak ışıklar dokunurken insanların yüzlerine
Yanına geldim
Kalabalıkta saklanmak isteyen bedeninin yanında durdum
İlgisizce
Bir sigara yaktım
Sen ise hissedilir derecede uzaklaştırdın kendini
Benden
Usulca
Fark ettirmeden
Sizde mi sıkıldınız dedim
Gözlerimi kaçırarak
İşte o an
Ürkek bir tebessüm kondurdun dudaklarına
Belli belirsiz
Konuşmak ile konuşmamak arasında
Sallanıp durdun
Konuşmamaya karar verdiğin an
Bedenin hızla uzaklaşmaya başladı olduğun yerden

Ne vakit kalabalıklardan
Ve  demir kapıdan çıktın
Merakına yenilemeyip döndün
Ürkek bir merak ile baktın bana
Dediğim gibi
Anlatılır gibi değildi halin
Ürkek bir tebessüme saklandı
Birkaç saniyelik hissin...

02.01.2013 @İpek Sahra

ÇİNGENENİN KEHANETİ

Bir büyü var içinde

Eski ve bozulmaz bir büyü

Yedi katman yerin altında

Kalpten alınan kan ile yazılmış

Ateş ile kurutulmuş

Doğumun ile damarlarına konulmuş

O yüzden böyle zaman zaman hiddetli

Zaman zaman zalimsin

Ne zaman o büyü kalbinin içinde dolaşıyor

Sen başka bir insan oluyorsun

Ateşin öfkesi ele geçiriyor beynini

Hançerli bir hırsın oyuncağı

Parçalanmış bir savaşın bedeni oluyorsun

Bir büyü var içinde

Dediğim gibi eski ve  bozulmaz bir büyü

Zindanlara atıyor vicdanını

Ezdikçe eziyor

Hırpaladıkça hırpalıyor

Ama bir yandan da kalbinin bir köşesinde

Berrak bir şelale akıyor

Tertemiz

Katışıksız bir saflık

El değmemiş bir masumlukla

Ve ne vakit büyü o şelaleye değse

Azaltıyor etkisini

Bir panzehir oluyor hiddetine, zalimliğine

Dedim ya  bir büyü var içinde

Bir de berrak şelale

Ve büyüyü bozacak güç

Yine senin içinde…

27.12.2012,@ipek sahra

YENİ YIL ve AĞACA ASILMIŞ DİLEKLER

YENİ YIL ve AĞACA ASILMIŞ DİLEKLER

Yine gecenin bir yarısı
Buradasın
Yapayalnız
Karanlığın soğukluğuna
Kar tanelerinin ayazına rağmen
Dudaklarındaki çocuksu tebessüm ile


Yanında getirdiğin çuvalı açıyorsun
İşte o zaman görüyorum
Ay ışığında parlayan gözbebeklerini
Heyecandan titreyen beyaz parmaklarını
Hani yanından olsam
Kalp atışını duyabilirim gibi geliyor bir an

Ve ıslak ile şarkı çalıyorsun
Bundan elli sene önce
Çocukluğumuzda yaptığımız gibi
Ve çuvalın içinden rengarenk dileklerini çıkarıyorsun
Bırakıyorsun çam ağacının ince dikenlerine

Ne vakit çuvalın boşalıyor
Garip bir huzur, mutlu bir yorgunlukla yığılıyorsun karlara
Dileklerin parlıyor ağacın dallarında
Ve umut oluyor  karanlıklara...

26.12.2012 @İpek Sahra

İKİ BAKIŞTAN İSTANBUL - Bölüm 1- Periler Köşkü

PERİLER IŞIKLAR ALEMİNDE

Sonsuz bir yalnızlıktan uyanmak icin beş dakikan var
Beş uzun dakikan
Işıkların yorucu  albenisinin altında
Saklanmış kara bir dünyan
Ve o kara dünyanin icinde kaybolmuş gözyaslarin

Yine de umutlusun
Kıkırdamandan belli
Tertemiz bir  kıkırdaman olduğunu söylemiş miydim sahi?

Uzanalı ne kadar oldu ölüme
Kıpırtısız suyun basamaklarında
Duran bedenin öylesi hüzünlü ki
Oyun oynamayi seven biri olduğunu soylesem
Kim inanir ki
Kim inanir ki çatışmalı, gürültülü, heyezanlı bir dünyada
Oyun oynamayı seven bir çocuk kaldığına

Off ne kadar zor uyanmanı beklemek
Bu köşk
Bu yedi katli köşkün her karesinde
Işıkların var
Mors alfabesinden dökülen kelimelerin
Yıllar önce
Sanattan anlamadığını iddia eden
Evini çapulcu pazarına çevirdiğini söyleyenlere inat
Parlıyor resimlerin

Gün batımından sana bakıyorum
Gün doğumundan sana bakıyorum
Yüksek tavanlardan sana bakıyorum
Ve ölümden uyanmanı
Sadece beş dakika bekliyorum
Ölümden uyanmanı
Ve perilerin ışıklı aleminde
Elimi tutmani..

 © Tüm hakları İpek Sahra Özgüler' e aittir.09.12.2012 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Konagin Ruzgara Fisildadigi

Bir cayin yudumundaydi hayat. Soguk ve nemli bir Istanbul aksamustunde icine akan o ilik tazelikle yikardi insani. Varsa icindeki yaralari yakip daglardi. "Ruzgar esmese iyi de, ruzgar usutuyor insani" ile "hava iyi de nem mahvediyor" arasindaki bombos fark gibi bir gun bugun. Misirli pasalara insa edilmis eski bir konagin bahcesinde yitip gidiyor. Sanki her zamanki gibiymis gibi ama yilda bir, hayat bugun bogaz kiyisindaki gizemli bahcede bir cay yudumu.

Bu magrur, mahcubiyetinden kizila kesmis eski ve gizemli konagin icine garipligine gariplik katan seyler dolmus. Sanki onca yildir konusamamasini firsat bilir gibi, isiklarla bagira cagira ona baska bir dille seslenir olmus insanlar. Bu dili nasil ogreneceklerini bir omur dusunmusler once, ruyaya yatmislar, akillarina olmadik bir anda bilinmedik seyler gelmis, kulaklarina duyulmaz ilhamlar fisildamis. Bu esrari kime anlatsam deyince de konak imdadina kosmus. Konak yuz yildan fazladir biriktirmis icinde yasananlari, onu var edenleri, degistirenleri; biriktirmis tum tarihi, yenenleri , yenileri ve yenemediklerini. Bir yigit canhiras bir sekilde talip olunca onu anlamaya ve anlatmaya, eski ama yenilenmis, yarali ama yararli gogsunu acmis bir hevesle. Bilinmedik diller anlamlar carpmia tum duvarlara, hayallere yarasir guzellikte renkler dagilmis beyazliklara. Sonsuzluk olmus o esrarlar, rengarenk olmus, isik olmus, mesaj olmus, harf olmus. Kimsenin akil edemediklerini bir araya gelip akillara sokmuslar. Hayatin ozu budur desin diye gorenler, gorenler kendilerinin yetersizligini, insanin nasil buyuyebilecegini bir durup dusunsun diye sessiz bir gosteriye durmuslar.

Bu kadar dusunce bir anda dusunce insana biraz agir geliyor. Normalinden cikiyor akil, bilmedigini anlamaya, daha once gormedigini gormeye calismaya basliyor. Bu cifte gizemi cozmeye calismak, hayati baska bir taraftan sorgulamaya ugrasmak yoruyor insani. Hem akil damarlarini aciyor, sinirlarini zorluyor, hem de canini acitiyor. Buyumek gibi, hani boy uzarken bacaklarda garip bir agri olurdu ya kucukken, o unuttugumuz agriyi tekrar hissettiriyor.  Insan zayif, insan gafil, kendini korumaya, sindirmeye oylesine muhtac. Bu buyume acisindan sonra bogaza karsi oturup denizde eritesi geliyor aklina yeni kazinanlari, eritip ondan sonra icine alacak gibi. Bu eski konaga sirtini dayayip kis bogazinin mavi gri sularinda huzur ariyor soguktan uyusan elinde, ellerinin uyusuklugunu acar diye umdugu bir bardak -en az yali kadar kizil- cay ile. Ve eritmeye calistigi fikirleri, gecmisini, varligini sorgulayarak bir yudum cayda hayat diye icine cekiyor. Daha guzel gunlerin, daha caliskan bir beynin, daha bilge bir ruhun hayallerini icine hayat doldurdugu bir yudum cayla suluyor.

 © Tüm hakları Gonca Karakuş' a aittir.09.12.2012. Yazarın diğer eserlerine http://terskoseler.blogspot.com/ adresinden ulaşabilirsiniz.


NOT: "İki Bakıştan İstanbul" aynı mekanda, aynı zaman diliminde olan iki kişinin hissettiklerini, gözlemlediklerini, kendi dünyalarının süzgecinden geçirerek yazıya döktükleri bir projedir.

İlk bölüm Borusan Contemporary' de Brigitte Kowan' ın "Uzun Sözün Kısası" sergisinde geçmektedir.

JEREMY ve FİLLER

Jeremy filleri düşün!

Güçlerini,

Endamlarını,

Ve sonra boyunlarında duran ince, ip incecik ipe bak.

Gördüğün,

Söylemek istediğiminin ta kendisi

Ne bir eksik, ne bir fazla

Hayatta böyle

Açabiliyorsan yelkenini uzağa

Daha uzağa

Elindekini bırakarak

Sorgulamadan

Kaygısızca

O zaman görüyorsun gökkuşağını

Yıldızları  toka yapıp saçına takarken

Güneşe göz kırpıyorsun kimseciklere göstermeden

Bir kuru toprak gibi durmayı öğreniyorsun

Kışın soğukluğunda

Yazın sıcaklığında 

Hayat bu

Uzun bir yolumuz olduğunu kim iddia edebilir

Aynı filler gibi

Gücümüz, endamımız yerinde

Boynumuzda ise henüz ip yokken

Binelim küçük bir buluta

Dünyanın binlerce diyarında

Kimi zaman siste

Kimi zaman donda

Duralım yan yana

Dediğim gibi filleri düşün Jeremy

Düşündüğün söyleyeceklerimden ne bir eksik, ne bir fazla…

26.11.2012
 © Tüm hakları İpek Sahra Özgüler' e aittir.

YAŞAMAK GERİSİ BOŞ

Tarifsiz bir hal içindesin

Birkaç yıldır

Nasıl desem, bir insan düşün ki

Gözlerinin  parıltısı gitmiş

Gözü ya telefonda, ya bilgisayarda

Mevsimin  kış olduğundan da, yaz olduğundan da habersiz

İşte sen öylesin

Nasılsın desem

Nasıl olduğunu öğrenmek istesem

Yoğunum diyorsun

Bir yarım saat konuşmak istesem

Muhakkak telefonundan gelen ses ya da seni arayan biri bölüyor henüz başlayamamış sohbetimizi

Yanaklarında artık allık  var, renk verilmek üzere özenle sürülmüş

Gözlerine parlaklık veren ise  şeffaf boyalar

Ne komik

Bir zamanlar şehrin en mutlu ressamı karşımda duruyor

Renklerin tanrıçası

Kendi bile unutmuş renkliliğini

Florasan ışıklarda can vermeye çalışıyor  rengi gitmiş boyalarına

Ne vakit eski bir dost, eski candan bir dost

Dese ki “Sana ne oldu böyle” diye

“Yoğunluk, iş yoğunluğu” diyor kendine vurduğu görünmez prangalardan habersiz

İşte o yüzden buradayım ben

Ölmene bile bile göz yummayacak, benimle savaşacak olduğu bile bile hazırlıklı

Bundan sonra zaman

Yağmurun sesini duyma

Rüzgarı hissetme

Delicesine koşma

Bir köpeğe sarılma

Yani yaşamak zamanı

JEREMY ve YALNIZ BİR KIŞ AKŞAMI

Gözlerini yum Jeremy

Sımsıkı kapa

Öylesine kapalı olsun ki gözkapakların

Herhangi bir ışık, nefes süzülmesin bedenine

Mevsimin kış olduğunu düşün

Soğuk bir kış akşamı

Hatta şöyle yapalım soğuk bir kış akşamı olmasın

Ayaz dolu bir kış gecesinde

Evinden uzakta olduğunu düşün

Evinden çok uzakta, bir yelkenin güvertesinde yapayalnızsın

Ve tuhaf bir sessizlik, anlaşılmaz bir huzursuzluk var havada

Ne ay yoldaş bugün, ne de yıldızlar

Bulutlar kara bir toprak gibi kapatıyorlar sıska, korkudan titreyen bedenini

Karanlığın seni korkuttuğunu bilirim Jeremy

Şimdi de korkuyorsun

Korkuyorsun ve bu sefer ilk defa küçük bir çocuk gibi ağlamıyorsun

Bilirsin Jeremy

Korkunca

Ağzını bir kurtun uluması gibi büzer, o ince aralıktan çıkarırsın ses tellerine vuran korkuyu

Bu sefer ise tam büyük adam gibi korkman

Netametli

Sessiz

Ürperen tenini kesen ayaz değil bu korkun ya da karanlık

Demiştim tuhaf bir sessizlik, anlaşılmaz bir huzursuzluk var havada

Sen ise  ilk defa yaşına inat

Koca bir çınar gibi kök salıyorsun okyanusların sessizliğine

Ses sustukça

Büyüyor köklerin

Korkun giderken gittikçe yayılıyorsun

Ve işte o zaman görüyorsun

Gökyüzünde uçan balonları

Sarı, yeşil, kırmızı

Uçuyor hayallerin karanlıkta

Bir fener oluyorlar

Ayazlı kış akşamına…