DÜZDEN YAZILAR

Lunaparkın Gözyaşları

Ancak küçük bir evrende mutlu olabiliriz dedi gri gözlerime bakarken

Ayak uçlarında göğümde dansedersek

Ancak küçük bir evrende mutlu olabiliriz

Diğerleri ile karşılaştırmazsan bizi

Başkalarının yaptıkları olmazsa yol göstericimiz

Kurallardan, mantıktan ve beklentilerden uzak olursa

Sevgi dilimiz

Ancak küçük bir evrende mutlu olabilir seninle

Sen utanmadan, hatta bazen aymazlıkla kahkahalar atarsan

Düşünmeden diğer insanları

İçinden geldiğince davranırsan

Duygularını kontrol etmeyi bıraktığında

İşte o zaman mutlu olabiliriz

Ne yazık ki küçük bir evrende yaşamıyoruz

Senden ve benden ibaret

Büyük evrenin içinde gittikçe yalnızlaştırıyoruz birbirimizi

Sorularla, şüphelerle yol alıyoruz belki

Ama ruhumuzun derinliklerini yaralıyoruz

Oysa ki ne vakit sen eline alıyorsun kemanı

Ve dokunuyorsun gövdesine

Duyguların için

Ancak o zaman tanıyorum seni

Yeniden

Özgürce akıtırken benliğini

Tuttuğun ince sopadan

Ağlamakla gülmek arasında gidip geliyorsun

İşte o zaman tekrar biz oluyoruz..

Gala & Dali

ikimizde öldük sonunda

sığamamıştık şu dünyaya

senin aşkın ile deliliğim arasında gidip gelirken

bindiğim salıncakta

ne senden vazgeçebildim

ne deliliğimden

tuhaf ki, iyi bir aşk değildi bizimkisi

kim öyle söyler ve iddia ederse yalan söylemiş olur

geceyi zehirleyen

kanımızı son damlasına kadar emen

bir illetin kollarında sürdürdük ömrümüzü

ne kötü ki, sen fark etmedin bile

ben ise bile bile

söylemedim sana

Ne diyebilirdim ki, garip bir aşk bizimkisi Gala, ayrılalım mı

Her ne kadar aklıma gelse de hiç diyemedim

Deli

lime lime ıslanıyorum

iliklerime kadar

pencerenin yüksek pervazından bakmak için dış dünyaya

ayak parmaklarımın ucunda yükseliyorum

birkaç santime muhtaç

odamdaki gibi sessiz değil dünya

martılar uçuyorlar aralıksız denizin üzerinde ahenkle

balıkçılar küçük yemlerini takıyorlar oltalarının ucuna

bekleyişe doğru

caddelerdeki başı boş kediler, köpekler uzanıyorlar korumak için kendilerini

lime lime ıslanıyorum

iliklerime kadar

kapalı kapılar

korunaklı duvarlar engelleyemiyorlar gelen damlaları

dış dünyadan uzak

dış dünyaya bu kadar aç dururkun

ayak parmaklarımın ucunda yükseliyorum

annemin sesini duyar gibi oluyorum irkilirken

kirli saçlarıma dokunuyor ince parmaklarım

esirliğin hükmü altında

umutsuzca kendime ağlıyorum...

Baba ve Oğul

Kimse anlamazdı bir baba ile oğlun savaşını

O savaş ki

Dünya döndükçe

Güneş doğdukça sürecek kadar uzun

Gece yarısı vicdan hesaplaşmalarında ruhu yaralayacak kadar keskin

Kimse anlayamazdı bir baba ile oğlun savaşını

İlk önce gülümserdi oğlun yuvarlak, tombul yanaklarına gömülmüş gözleri babaya

Babaya güvenli

Babaya inançlı

Baba bir oğlan sahibi olmanın çelişkisi içinde bakardı kendisine bakan gözlere

Baba kuşkulu

Baba şüpheli

Gittikçe arınırdı baba kuşkularından, şüphelerinden

Ve zamanın zalimliği içinde büyümeye başlardı oğlan, babanın yüzü buruşurken

Kimse anlayamazdı bir baba ile oğlun savaşını

Oğlan ne zaman güvenini, inancını yitirirdi kahramanına karşı

Dünya döndükçe

Zaman geçtikçe

Oğlan serpildikçe

Oğlan kılıç kuşandıkça

Baba anlatmaya başlardı bildiklerini

Gördüklerini

Hislerini hiç ifade edemese de

Korumak isterdi oğlunu içten içe

Bilirdi alamazdı artık onu kanatlarının altına

Bilirdi koruyamazdı düşmanlardan, hainlerden ve zalimlerden

Kimse anlamazdı bir baba ile oğlun savaşını

O savaş ki babanın ruhu bedeninden ayrıldığında sona ererdi

Ve kimse o savaşın ne zaman, nasıl başladığını hiç bilmezdi...

Tereddüt ve Çil

hepsinin nedeni

çillerim değil mi

tereddütlü bir hayat düzeninde yol alıyorum

ateşler boyuyor artık gökkuşağımı

kavgalar ediyorum sebepsizce uykularımla

alışmaya başladıkça yeniden başa dönüyorum

kalbimi

atan kalbimi

yerden yere çalıyorum

hepsinin nedeni

çillerim değil mi

kalabalık yığınlar içinde kendimi arıyorum

uzaklaştıkça ben

kendi hallerimden

hırçınlaşıp uykularımı başa sarıyorum...

Boş Oda

Bu oda

Kimsesiz boş oda
Terk edilmiş
Yalnız bırakılmış

Bu oda
Yaşlanmış kör oda
Güneşe uzak
Yaza hasret

Bu oda
Lime lime hayal kırıklıkları
Uykusuz geceler
Kanayan bedenler
Parçalanmış kalpler

Bu oda
Kışın grisinde duruyor
Gözyaşlarım duvarlarından sızıyor

Bu oda
Huzursuz rüyalar demek
Kumlaşmış betonlarda ezilmiş aşklar

Bu oda
Kızmış yalnızlıklar demek
Söylenmemiş sözler
Edilmemiş savaşlar

Bu oda
Bir kış gecesinde oluyor
Karanlık zifiridir
Kimseler bilmiyor
Ağlıyor pare pare bir kadın kızıl saçlı
Gözlerinden döküyor okyanuslarını
Be kadın bilmez miydin böyle gidecekti
Tenini bıçaksızca derinden kesecekti
Be kadın bilmez miydin burası yalnızlık
Yalnızlık ölüm zamanı

Bu oda kızıl saçlı kadının öldüğü yer
Bedenini korunmasız yere serdiği yer
Dökülmüş aşk parçalarını topladığı yer
Bu oda
Kimsesiz bir oda..

Tüllerin Gizlediği Balerin

Narin parmak uçlarının ucunda dur
Narin parmak uçlarının ucunda dur ve bedenini dimdik
Aynı bir sopa gibi
Aynı tahta bir sopa gibi tut
Öyle dik ve hareketsiz dur ki
İnce ayak bileğindeki halhalın pembe taşı oynamasın
Yüzyıllardır oradaymışçasına
Ve yüzyıllarca orada kalacakmışçasına
Durduğun yere ait ol
Biliyorum zor senin gibi göçmen bir ruhun
Durduğu yere ait olması
O göçmen ruh ki
Aynı Karadeniz dalgaları gibi hırçın
Aynı Karadeniz dalgaları gibi özgür

Narin parmak uçlarının ucunda dur
Ojelenmemiş parmaklarının inceliğinden yansısın güneşin en berrak hali
Ve boynunu yaralı bir ceylan gibi eğ
Müziğin sesini duyduğunda
Kalbine saplanmış avcının okunu düşün
O ok ki, sen hareket ettikçe daha çok batsın kalbine
Ve kalbindeki tüm öfkelerin, yaraların ve intikamların acısı
Düşsün gözlerinden

Narin parmak uçlarının ucunda dur
Ve ne vakit sessizlik çökerse sahneye
Bırak kendini olabildiğince özgür
Olabildiğince yalnız
O yalnızlığın ki hücrelerinin ihtiyaç duyduğu mutluluğu sağlayacak

İnce gaydanın sesini duyduğunda irkilme sakın
Sen ne kadar Karadenizlisen
O kadar da dünyalısın
Gözlerine bak insanların
Seni imrenerek anlamaya çalışan insanların gözlerine
Vur mührünü
Yaralı bir ceylan nasıl ağlarsa
Yalnız bir kartal gibi uç olduğun sahneden
Seni seyredenlerin kalplerine
Ve kalbindeki okun her bir acısını
Onların kalplerine sapla gözündeki sürme ile

Narin parmak uçlarının ucunda dur
Narin parmak uçlarının ucunda dur bedenini dimdik
Aynı tahta bir sopa gibi
Dimdik tut
Tüller
Beyaz tüller sarıp sarmalasın saçlarının karasını
Ve yüzünde sadece gözlerin
Siyah kömür karası sürmelenmiş gözlerin açık kalsın
Yüzyıllardır oradaymışçasına
Ve yüzyıllarca orada kalacakmışçasına
Durduğun yere ait ol
Ne vakit vurursa alkış sesleri kartonpiyerlerin eskiliğine
Uyan rüyandan
Aynı Karadeniz dalgaları gibi değişken
Aynı Karadeniz rüzgaruı gibi sakin
Ve akıt gözlerindeki yaşları yaralı bir ceylanmışçasına
Ait olduğun yerin hiçbir yer olmadığını bile bile
Ait olduğun yerin hiçbir yer olmayacağını bile bile...

9 Aralık 2011 Cuma